Dalawang taon na ang lumipas ng makilala ko ang isang babae, Nung una ko syang nakilala, malungkot ang kanyang mukha, pinaheram ko sya ng pocketbook pero di ko padin natanong skanya kung bakit sya palageng malungkot. Actually, housemate ko sya, Sabi nya maganda sya. Dyosa. Sabi ko OK. Sige friends na tayo ha? Lumipas ang mga araw. Nalaman ko na ang storya nya, kakamatay lang pala ng boyfriend nya, (bigalang hagulgol) ako naman. Muntik ng maiyak pero pinigilan ko. Dumaan ang mga panahon, naging super friends na kami. Palage nya ako kinukuwentuhan kung gaano ka wonderful yung relationship nila ng boyfriend nya. Ulit Ulit pero hindi ako ngsawa pakinggan yun. Since housemate nga kami, palage kami mgkasama, Katabi ko sya matulog pag di na kami makagulapay sa sobrang kalasingan at kapag mahaba ang pila sa CR, sabay din kami naliligo.
Hanggang sa lumipat kami sa haunted house, at literal na may ghost. (human ghost) nagnanakaw kasi ng mga groceries at pera. Haha! Tapos after two weeks, umalis din kami (ginawa lang naming inuman yung bahay)
Eto yung mga scenario sa inuman:
Ate mai: Sheng tara! Partey partey; (watering hole)
After nun, sleep mode sa office nya na parang bahay. (nag brown out pa)
Sama naman ako.
Ate mai: Sheng tara! Partey partey ( padis shaw)
Sama naman ako, eto yung pinaka nalasing ako. Di ako nakapagduty kinabukasan.
Pag sa bahay kasi at walang mapagtripan, malulungkot lang yan. Kaya palage ko sya niyaya lumabas.
Sya lang kasi yung tipo ng kaibigan ko na kahit san mo yayain sasama, kahit walang dalang xtrang damit.
Ginawa ko to kasi birthday mo! HAPPY HAPPY BIRTHDAY ATE MAYA!
Sana malasing muko sa 18th. J



eto yung lasing na lasing ako. haha!:)
kunwari masaya pero totoo lasing na lasing na yan! :))